Teşekkürler Sivri

Uykumda direniyordum.

Bir ara bulunduğum alandan bir şeyler yemek için uzaklaştım, döndüğümde ise her şey değişmişti her zaman olduğu gibi.

Savaş alanına geri dönmüştüm sanki. Bir okulun bahçesindeydim, herkes dağılmış birkaç bin kişilik küçük bir grup kalmıştı. Uzaktan polisin sloganlarını duyuyordum "çevik kuvvetle asker el ele" sonra askerleri ve polisleri gördüm, etrafımızı çevirdiler gerçek silahları üzerimize doğrulttular.

Ölüm korkusu değildi o an beni mutsuz eden şey, hislerim, hissettiklerim çoktan öldürmüştü zaten beni, olması gereken bu değildi.

Sonra uyandım ve serçe parmağımı ısırarak beni uyandıran sivrisineğe teşekkür ettim. Sonra onu öldürdüm. Kendimden nefret ettim.

Olanları hazmedemiyorum, içim çok değişik yanıyor. Ama sonra diyorum ki geçmişe dönüp baktığımda, tanık olamadığım geçmişi okuduğumda, insanlar bunu her zaman yaşadı. Bazıları kahraman olarak hafızalarımıza kazındı. Tişörtleri basıldı, sevgiyle anıldı, kimileri tarafından da aşağılandı.

Ben doğru yerdeyim. Güzel olan taraftayım, buna inanıyorum. Bu inanç bana gereken yerde her şeyi göze alabilecek cesareti sunacak.

31 Mayısa kadar kendimi yalnız hissediyordum. İnsanlara aşağılar gözlerle bakıyor, dünyada yaşananların kimsenin umurunda olmadığını zannediyor, bu acı veren düşüncelerimde yapayalnız olduğumu sanıyordum.

31 mayıstan sonra gördüm ki, içinde sevgi olan, barışa inanan, yaşadığı dünyadan hiç de memnun olmayan, daha güzel bir gezegende yaşamaya en az benim kadar aç olan, benden daha cesur, yan yana koyulduğumda yanında bencil kaldığım, benden çok daha güzel insanlar varmış bu dünyada, hatta yanı başımda..

Ben değiştim, yalnız olmadığımı gördüm, artık daha cesur daha dirençliyim.

Bence her şeye rağmen her şey çok güzel olabilir..